حسین میرزایی
چمدان
کوچک آرزوهای شان را بسته بود، دست دخترکش را گرفته بود تا برود به
سرزمینی که زندگی خوب، رویایی غیرقابل دسترس نباشد، واقعیتی باشد در دسترس
همگان.
فاطمه
دهقانی مدیسه را می گویم، زن جوان سی و چند ساله ای که بچه های مطبوعات
آبادان او را خوب می شناختند، منشی ساده و تایپیست دفاتر مطبوعاتی این شهر.
خبر را از سعید می شنوم که می گوید که فاطمه دو سال منشی دفترش بوده، سال های 81 - 82 .
نمی خواهم باور کنم اما این روزها از دیگرانی چند هم شنیده ام که قایق غرق
شده در راه استرالیا حامل گروهی از آبادانی های مهاجر به سرزمین
آرزوهایشان بوده است. سرزمین دریا و آفتاب و کانگوروهای سرخوش در مراتع
سرسبز .
تلاش
برای دیدار خانواده فاطمه و پیگیری خبر از آنها فعلا ثمری ندارد، می
گویند اعضای خانواده اش به تهران رفته اند تا مقدمات سفر به اندونزی و
تحویل گرفتن جسد را فراهم کنند.
داستان
فاطمه به شرحی که می گویند این گونه است: سوار بر قایق مرگ با 160 سرنشین
از کشورهای ایران، عراق، افغانستان و سری لانکا، در آب های اندونزی، هنوز
مانده تا جزیره کریسمس، اسیر موج های اقیانوس می شوند. دخترک نجات پیدا می
کند اما فاطمه نه.
روایت ها درباره مرگ او متفاوت است بعضی می گوید در آب جان سپرد و بعضی می گویند ابتدا از آب نجات یافت و بعد در بیمارستان جان داد.
جسد
را از اندونزی به ایران، به آبادان خواهند آورد. کاش چنین نمی کردند، کاش
او را به سرزمینی که دیگر نمی خواست باز نمی گرداندند، می گذاشتند اگر نه
در زندگی، لااقل در مرگ در سرزمینی آرام گیرد که رویای زیستن در آن را داشت.
افسوس فاطمه! مرگ تو تراژدی نسل ما شد، نسلی که برای خوب زیستن ناگزیر تن به موج های مرگ می سپارد.
هنوز نمی خواهم باور کنم. کاش کسی بگوید خبر واقعیت ندارد.
محمود تیلا
ممنون از شما که به یاد این دوست عزیز از دست رفته
بودید...
فاطمه حدود یک ماه قبل به همراه چند خانواده ایرانی با رویای دستیابی به یک
زندگی آرام و بی دغدغه راهی اندونزی شد تا از آنجا به استرالیا برود...
اما متاسفانه بخت مثل همیشه با او سر ناسازگاری داشت و متاسفانه کشتی آنها
در فاصله کمی از ساحل اندونزی سوراخ میشود و با مرگ دو زن آبادانی، در یک
فضای کاملا موحش نجات می یابد و بر استرس و فشارهای روحی وارده در
بیمارستان بستری می شود.
فاطمه عزیز بخاطر شرایط بدی که همیشه در زندگی با آن دست و پنجه نرم میکرد
دچار بیماری دیابت شده بود و افزایش ناگهانی قند خون به دلیل هیجانات ناشی
از غرق شدن سبب بستری شدنش در بیمارستان شد.
سه روز بستری شدن در بیمارستان کمی حالش را بهبود بخشید اما به نقل از
دوستانی که کنارش بوده اند در شب سوم بصورت ناگهانی دچار افزایش دوباره قند
خون می شود و پس از کمای دیابتی فوت می شود.
پیکر این دوست فراموش نشدنی هم اکنون در سردخانه همان بیمارستان در انتظار
مراجعه خانواده اش جهت انتقال به ایران مانده و هستی دخترک هشت ساله اش در
حال حا ضر توسط یک خانواده ایرانی در آن دیار غریب موا ظبت میشود تا فردی
از خانواده مراجعه کرده و او را تحویل بگیرد.
طی تماسی که با هستی داشتم هنوز از ماجرای پر کشیدن مادر بی خبر است و در
رویاهای کودکانه غرق است...
همسر سابق و برادر و پدر فاطمه امروز به سفارت اندونزی در تهران مراجعه
کرده اند تا مقدمات بازگشت پیکر فاطمه و هستی کوچولو به ایران را بدهند...
از شما هم بخاطر اطلاع رسانی این موضوع سپاسگزارم.
پناهجویان اعتراضی جنوب آلمان ابتدا خرگوشی و الان لاکپشتی، اما کماکان بطرف
مقصد (شهر مونیخ) در حرکتند!
