رزا: جمع آوری مطالبی در مورد گه خوری های جدید!
در حاشیه گه خوری های رضا براهنی علیه زنده یاد خسرو گلسرخی
نان و مال مفت
خواران
از کجا آماده می
گردید ؟
یا چه کس
دیوار چین ها را بنا می کرد ........؟
یک اگر با
یک برابر بود
...!
پس که پشتش زیر
بار فقر خم می شد ؟
یا که زیر
ضربت شلاق له می گشت ؟
یک اگر با
یک برابر بود
.....
پس چه کس آزادگان
را در قفس می کرد ؟
گلسرخي چشم هاي خيلي درخشاني داشت؛ گفت و گو با رضا براهني در باره
شعر خسرو گلسرخي
گوشه های از مصاحبه
حامد داراب: یک بار در گفت‌وگویی از چند نوشته خسرو
درباره «رضا براهنی» سخن گفته بودید، همانطور که می‌دانید، آقای براهنی در مواضع
اخیر خود بسیار بر شاعرانی همچون گلسرخی تاخته‌اند، اگر میشود صریح‌تر درباره این
موضوع برایمان بگویید؟
کاوه
گوهرین در روزنامه آرمان:
راستش را بخواهید نمی‌خواهم زیاد در این باره و آن نوشته‌ها
سخن بگویم. حتی به خود براهنی قول داده‌ام فعلا مبادرت به چاپ آن نوشته‌ها نکنم
اما مثل اینکه آقای براهنی تاریخچه آن نوشته‌ها و ماجرایش را فراموش کرده و این
روز‌ها به هر بهانه‌ای می‌خواهد خودش را شاعر درجه یک بنامد. آخرین مورد مصاحبه
ایشان با مجله «مهرنامه شماره ۲۸» است که با همان فروتنی همیشگی! فرموده‌اند:
«شعر دهه ۴۰ شعر بسیار جدی است و سه چهار تا شاعر آن زمان داریم که بسیار جدی
هستند. نیما آن زمان معروف شده بود، اخوان، من و گاهی هم رویایی» می‌بینید مراتب
انصاف و فروتنی را؟ آقای براهنی خود را در صف نیما و اخوان زورچپان میکند و به
عمد نام بزرگان مسلم شعر آن دهه همچون فروغ و شاملو و چند تن دیگر را از قلم می‌اندازد
و در جایی دیگر از همین گفت‌وگو درباره گلسرخی می‌گوید «او حتی شاعر درجه دومی‌هم
نبود» آقای براهنی بهتر از همه می‌دانند که خسرو در سی سالگی اعدام شد و دوران
فعالیت ادبی او حتی به سه سال هم نمی‌رسد؛ مرادم دوران شاعری جدی اوست. او در شعرش
تعهد نسبت به مردم را می‌جست و می‌خواست از شعر به عنوان حربه‌ای سیاسی علیه نظام
حاکم مستبد روزگارش بهره بگیرد و هرگز به دنبال درجه گرفتن نبود. همه این درجه‌ها
ارزانی آقای براهنی که آن سوی دنیا نشسته و به جنگ کسانی رفته که دیگر نیستند تا
پاسخ او را بدهند. آقای براهنی به عنوان یک منتقد ادبی می‌توانند درباره شعر
ایران و شاعرانش نظر بدهند اما روا نیست با الفاظ توهین آمیز از بزرگانی یاد کنند
که آثارشان در قلب و روح مردم حک شده است. این را هم بگویم که براهنی در زمینه
رمان فارسی چند کار خوب دارد و در زمینه شعر هم منظومه «اسماعیل» ایشان و چندکار
دیگر که در «ظل ا...» آمده قابل تامل‌اند اما در مجموع شعر براهنی آنچنان نیست که
در خور درجه گروهبان یکمی‌باشد. با تمام این احوال، آقای براهنی عزیز، من به عهدی
که با شما بسته‌ام پایبندم و تا شما هستید، این دو مقاله را چاپ نخواهم کرد، مگر
اینکه، خودتان بخواهید...
یک
حراج واقعی... یک حراج بی نظیر! مهر می‌جوشد از مهرنامه. رضا براهنی با همان ریش
پروفسوری روی چانه، با همان بارانی بلند، با همان کلاه کپ خاکستری خیلی راه آمده
است تا در حراج احمد شاملو و خسرو گلسرخی حاضر باشد. یک حراج واقعی... یک حراج بی
نظیر! رضا براهنی زیر سایه‌ی «ظل‌الله»، اسماعیل و پروانه‌ها را به فروش می‌رساند.
معامله‌ی خوبِ سودآور. یک حراج واقعی... یک حراج بی نظیر! اسفندیار منفردزاده و
آکادمی گوگوش. «آه! دیدن استاد آرزوی ماست». زبان‌ها همه بند، نفس‌ها حبسِ سینه،
استاد آکادمی و آکادمی استاد. شب‌های مهتاب فروش می‌رود، شب‌پره و ماه فروش می‌رود،
حنجره‌ی فرهاد فروش می‌رود. یک حراج واقعی... یک حراج بی نظیر! بهمن قبادی، صورت
آشنای سنگِ بهروز وثوقی و پستان‌های گنده‌ی مونیکا بلوچی را واسطه میکند برای
تجارت با شکنجه و سلول انفرادی، کمی چاشنی دروغ و تحریف و مزخرف، اشاره‌ی وارونه‌ی
بی دلیل به کشتار و تجاوز و چادر، باب دندان غربِ پذیرنده. تاریخ ما به فروش می‌رود،
تبار ما فروش می‌رود، سلول‌های انفرادی فروش می‌رود، قبرهای خالی/قبرهای پُر فروش
می‌رود. یک حراج واقعی... یک حراج بی نظیر! جنازه‌های ما را می‌فروشند، سرودهای ما
را می‌فروشند، تفنگ‌های ما را می‌فروشند، ما را می‌فروشند. بازار بورس رسانه‌های
بزرگِ بی طرف و کارشناسانِ محترمِ خوشبو. متخصصان دقیق و بحث‌های عمیق و دغدغه‌های
درشت. درست در همین روزگار است که باید به دفاع از گلسرخی برخاست. به دفاع از قامت
ستبر او و چشم‌های میشی جنگل. به کرامت دانشیان و آن صدای ساده‌ی مغرور. باید به
گلسرخی برگشت، به آن مشت معطل: «ثقل زمین کجاست؟/ من در کجای جهان ایستاده‌ام/ با
باری ز فریادهای خفته و خونین؟»
نسخه‌های موجود تصویری از دفاعیات خسرو گلسرخی که در فضای مجازی موجود
است، همان نسخه‌ی کوتاه شده‌یی است که سیمای حکومت اسلامی چند سال پیش منتشر کرد.
فایل صوتی و مکتوب این دفاعیات را البته می‌توان یافت. رفیق نازنینی این نسخه‌ی
تصویری از دفاعیات خسرو گلسرخی و کرامت دانشیان را برای ما ارسال کرده است تا در
سالگرد تیرباران آنها بتوانیم چنین کنیم که کرده‌ییم. یک خط از دفاعیات گلسرخی در
فیلم موجود نیست و بخشی از دفاعیات در نسخه‌ی اولیه جا به جا شده بود. ترتیب زمانی
دفاعیات را ادیت کردیم و تکه‌ها را به جای خود برگرداندیم
manjanigh 12
دفاعیات کامل خسرو گلسرخی و کرامت دانشیان
Elnaz Nateghi به ممه‌های گنده‌ی بلوچی چه ربطی داره؟ چرا یه حرف درست و حسابی می‌خواین
بزنین پای بدن یه زن رو هم باید وسط بکشین؟ براهنی مهمل بافته، قبادی هم که بهش
حرجی نیست تو مهمل سازی، به سایز پستونای بلوچی چه ربط آخه؟
عالي بود. بايد پيدا ميشد جواب اين مرديكه خائن يعني فتانت را مي داد. دمت
گرم
شيوه بحث آقاي سليراني، يعني مبنا قراردادن گفته هاي فتانت و سپس با
استدلال، تمامي مباحث مطروحه در هر دو مصاحبه فتانت را به درستي پاسخ دادن ، براي
من جالب بود، در ضمن از ايشان به خاطر تهيه خلاصه اي از چند كتاب و ارائه اطلاعات
مفيدي از آن واقعه تاريخي ، صميمانه سپاگزاري مي كنم. من اين فايل را براي مطالعه،
حد اقل به نفر دادم.
اشاره: در پی انتشار مقاله «روایتی تازه از
شکنجه در زندان های شاه»، به قلم آقای محمود فاضلی در شماره ۷۰ هفته نامه که در
تاریخ ۲۷ اردیبهشت ۱۳۹۱ منتشر شد و ضمن آن آقای فاضلی به معرفی و بررسی کتاب
«دستی در هنر و چشمی بر سیاست» از رضا علامهزاده، نویسنده و سینماگر ایرانی مقیم
هلند پرداخته بودند، از آقای امیرحسین فطانت یادداشتی دریافت کردیم که ضمن آن
درباره «پرونده گروگانگیری ولیعهد، دانشیان و گلسرخی» نوشته بودند: «هفته نامه
محترم تاریخ شفاهی ایران، با احترام مطلب زیر را ارسال میدارد. شاید در آستانه
چهلمین سال ماجرای این پرونده برخی از نکات تاریک روشن شود. به ویژه اینکه در آن
نشریه از من، در نوشتههای منسوب به آقای رضا علامهزاده بارها از من به عنوان
مسبب اصلی دستگیری گروه نام برده شده است.» در اینجا توجه خوانندگان محترم را به
مطلب ارسالی آقای فطانت جلب می نماییم: گروه دانشیان و گلسرخی سال ۱۳۵۲- کافه قناری – دمی با پرویز ثابتی
کافه
قناری – دمی با پرویز ثابتی
امیر حسین فطانت
گواتاویتا - کلمبیا
